برابر‌های واژه مستوجب به پارسی

برازنده

برازندهٔ ماه و کیوان و هور

برازندهٔ هور و کیوان و ماه

درخور

چو اغریرثش یار درخور بدی

چنان چون بود درخور کام و ناز

چنانچون بود درخور پهلوان

بهای زمین درخور ارز تست

چنانچون بود درخور نام را

سزاوار

گرفتند هر یک سزاوار جای

سزاوار بگزید و بنمود راه

به ابلیس گفت این سزاوار نیست

که تخت مهی را سزاوار بود

که هستی سزاوار شاهنشهی

شایسته

زبان چرب و شایستهٔ کار نغز

سه فرزند شایستهٔ تاج و گاه

یکی شاخ شایسته آمد به بر

کمین‌گاه را جای شایسته دید

که شایستهٔ جنگ شیران منم

زیبنده

که زیبنده‌تر زین که بندد کمر

ندیدیم زیبنده تر زین سوار

که زیبنده باشد بر آزاده تاج

ز گستردنیهای زیبنده نیز

نه کهتر نه زیبندهٔ مهتری